Piše: Slobodan Martinović

Subotički beton

Živeći punih osam godina u Subotici, primećujem da to nije onaj grad kada sam došao. Od kulturnih i društvenih dešavanja nema ništa osim folkolora etničkih zajednica koji je svake godine  isti. Stara arhitektura odumire mučno, daleko mučnije nego livada bez ovaca i čobana. Tolika količina betona u centru grada, koja je ugrađena u rekonstrukciju fontane i pozorišta, izbrisala je secesiju. To je umetnički stil u likovnoj umetnosti, arhitekturi, primenjenoj (posebno dekorativnoj) i drugim umetnostima.

Secesija je jedan od poslednjih umetničkih pravaca koji su uspeli da unesu sopstveni umetnički pečat u sve oblasti modernog života. Danas su  to beton i zgrade u ulici pod zaštitom države, kao ulica Braće Radić.

Dva kapitalna projekta koji traju decenijama su jezero Palić i izgradnja pozorišta. Dok je Gradska kuća napravljena za dve godine i predstavlja najlepšu u Vojvodini. Toliko o generacijskoj sposobnosti i odnosu njenih građana prema zajednici.

Gradonačelnik Subotice, pored obrazovanja, ljudskog kvaliteta i lepog ponašanja, mora učiti iznova o gradu, nasleđu, sadašnjem trenutku i projekciji za budućnost. Analizirajući njihov dosadašnji rad uz političke garniture, kao da su se svi udružili u jednom, da je slome.

Možda sirena, iz jezera Palić, donese dugo očekivani preokret.

Subotički beton

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial