Vučić u Kini – osamdeset godina posle

Blog Argument

Piše: Slobodan Martinović (Subjektivni mislilac)

Obeležavanje 80. godišnjice pobede u Drugom svetskom ratu u Kini izaziva niz pitanja, naročito kada je reč o ulozi same Kine u tom istorijskom trenutku. U udžbenicima istorije, centralna mesta zauzimaju Teheranska, Jaltska i Potsdamska konferencija – Staljin, Ruzvelt i Čerčil kao simboli savezničke koalicije. Kinezi su, makar u evropskoj percepciji, ostali po strani – bez prisustva na velikim konferencijama i bez ključnog uticaja na frontovima u Evropi.

Zato je današnje isticanje Kine u ulozi presudnog pobednika zapravo politička poruka sadašnjosti, a ne istorijska činjenica. Na ceremonijama koje se održavaju u Pekingu, na okupu su lideri autoritarnih režima, od Putina do Kima, pa sve do Vučića. To je skup moćnika koji sebe predstavljaju kao naslednike velikih pobeda, iako njihovi narodi i sistemi danas pre svega proizvode unutrašnje podele i represiju.

Vučićevo prisustvo u Kini ne treba tumačiti kao odavanje počasti istoriji, već kao potragu za savetima – kako ugušiti studentsko-građanski protest u Srbiji. Nije teško pogoditi od koga bi mogao učiti. Od Putina i njegovog modela kontrole, od Sija sa njegovim partijskim aparatom i od Kima, čija je vlast sinonim za izolaciju i represiju.

Umesto da slavi slobodu i demokratske vrednosti za koje se, makar formalno, vodio Drugi svetski rat, Vučić se svrstava uz one koji slobodu guše. To jasno pokazuje kuda Srbija može da krene – ne putem pobede, već putem poraza u 21. veku.

Vučić u Kini – osamdeset godina posle